Het sparretje (Han G. Hoekstra)

Standaard

ande030spro08ill0069

Baas Jochem Piroen van der Mos
ging met z’n karretje naar het bos.
Hij had z’n dikke duffel aan,
ieder vond hem die prachtig staan.
In ’t bos waren de fraaiste bomen,
waarvan je maar zou kunnen dromen.
Er waren berken, beuken, eiken,
je kon er niet genoeg naar kijken.
Maar dáárvoor kwam baas Van der Mos
niet met z’n karretje naar ’t bos.

O neen het was Jochem Piroen
alleen om sparretjes te doen.
Toen hij er veertig; vijftig had,
reed hij er blij mee naar de stad.
Het was al laat, het werd al donker
en bij het eerste stergeflonker
en een verbazend ronde maan,
kwamen ze in de Hoofdstraat aan.
Heel achter op het karretje
stond een erg fijn, klein sparretje.

Je snapt wel, dat op ’t bomenplein
ieder er ’t eerste bij wou zijn.
Er werd verschrikk’lijk druk gezocht,
al gauw was alles uitverkocht.
Alleen dat kleine, groene joch,
dat sparretje, dat stond er nog.
Men zei: ‘Het is wel mooi en fijn,
Maar wat te mager en te klein…
het is wel aardig maar ach, néé,
geef mij toch maar een gróte mee!’

Maar toen is Klaasje Piek gekomen
en heeft het boompje meegenomen.
Had Klaasje Piek dat niet gedaan,
dan had het er nu nog gestaan.
Hij strooide ’t vol met bellen, klokjes,
met engelenhaar en witte vlokjes.
En toen het eind’lijk Kerstfeest was
-de kaarsjes aan!- toen zag je ’t pas:
dat boompje dat haast elk vergat
was ’t mooiste boompje van de stad.

(Bron: Ik geef je niet voor een kaperschip Met tweehonderd witte zeilen/Querido. Oorspronkelijk: De kikker van Kudelstaart/Querido)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s