Tagarchief: echtscheiding

Welkom (Gil vander Heyden)

Standaard

Vanmiddag naar pa geweest.
Had er zin in.
Vrijaf vandaag.
Voor ma was het ok.

Het was stil om het huis.
Binnen zat een vreemde.
Ze zei: Hoy, ik ben Annie.
En ze gaf me een hand.

Pa kwam zó en of ik wou wachten.
Ik zei nee, ik kwam wel eens terug.
En struikelde in de gang
over de nieuwe mat.

Zo een met WELKOM er op.

(Bron: Een propje in mijn gezicht, gedichten/Roularta Books)

Advertenties

Correspondentie (Alain Teister)

Standaard

Mijn zoon schreef: papa,
dat jullie gescheiden zijn vind ik niet erg,
of wel, maar ik ben er ook aan gewend,
ik ben bijna elf,
maar dat mama niet een keer gehuild heeft
nu jij in het ziekenhuis ligt, en dat ze steeds
‘eigen schuld’ zegt,
dat vind ik niet lekker, jij?

Ik telegrafeer: jawel, eigen schuld
is goud waard stop drink een cola
op mijn gezondheid stop en stuur als je zin hebt
een leuke tekening stop.

Zo ken ik je weer, schreef hij terug. Dag papa.
In de envelop zat een kleurige
viltstift-tekening van een doodskop
stop.

(Bron: Verzamelde gedichten/Bert Bakker)

Hallo (André Sollie)

Standaard

Ja, hallo, hallo? Ben jij het?
0, wat goed dat ik je tref.
Ik bel zomaar, niks biezonders;
Wat? 0 ja, ik ben het: Stef.

Weet je, soms gaan veertien dagen
snel voorbij, dan vliegt de tijd.
Maar als ik eraan ga denken,
duurt het wel een eeuwigheid.

Als je me straks op komt halen,
gaan we dan weer fijn op stap?
Naar het park, de eenden voeren?
Goed, 0.K.! Tot zo, dag pap!

De vader als hulplijn (Willem Wilmink)

Standaard

voor Rutger

Ver van mijn bed staat een stad vol huizen,
er zit een jongen in zo’n huizenrij
woordjes te leren, sommen uit te pluizen.
En deze jongen is een zoon van mij.

Zijn vorige rapport viel bitter tegen,
daarna heeft hij zeer goed zijn best gedaan:
zijn zevens werden achten, zelfs een negen.
Helaas…de onvoldoendes bleven staan.

Zou het weer een gevolg zijn van de scheiding,
als deze jongen straks klas drie niet haalt?
Onder mijn strakke vaderlijke leiding
was hij niet in de wiskunde verdwaald.

Ik sprak mijn ex, want er moest bijles komen.
We zijn in een intiem gesprek geraakt.
Maar zij die eens de vrouw was van mijn dromen,
heeft van die bijlessen geen werk gemaakt.

Mijn zoon, kon ik de afstand maar doorbreken,
en als een vader, tevens kameraad,
deze troostrijke woorden steeds weer spreken:
kijk, jongen…a² + b² = c².

(bron: Roltrap naar de maan/Novella)