Tagarchief: opa

De zakdoekmuis (Willem Wilmink)

Standaard

in een speelgoedwinkel

Als mijn opa een paar knopen
in zijn zakdoek had gelegd,
was ’t een muisje dat kon lopen,
echt een muisje met twee oren.
’t Hupte op opa’s arm naar voren…
streng wees opa hem terecht
om hem dan weer op te stoken…
ach, meneer, dat was pas echt.

‘k Zou zo’n zakdoek willen kopen,
‘k heb er zo lang naar gezocht,
want een zakdoek die kan lopen
zou mijn kinderen meer bekoren
dan een robot op twee Noren
of een racebaan met een bocht…
als u er tenminste ook een
echte opa bij verkocht.

‘Het spijt me, meneer, daar kan ik
u niet aan helpen. Dag, meneer…’

(Bron: Ik snap het: liedjes voor jonge kinderen/Bert Bakker)

Advertenties

Inventaris (Kees Spiering)

Standaard

Van papa en mama: zeker.
Van oma waarschijnlijk
ook, maar van opa meer.
Van oma overzee:
zou ik wel willen
maar slechts één keer per jaar
ben ik bij haar, en dat
is niet genoeg, blijkbaar.
Van m’n broer en m’n zus:
dat moet van mama.
Ooms en tantes: de meesten
wel lief, maar ook van hen?
(Wel, natuurlijk, van Oom Ben.)
Van de honden: verschrikkelijk veel.
En van jou? Ik denk het wel
maar ik weet het niet.
’t Is voor jou zo anders
dan voor anderen.
Ik weet het niet,
ik weet het wel,
ik weet het niet…

(bron: Een pijl door je maag/Bakermat)

Mevrouw Professor Bernadine (Bert Deben)

Standaard

Mevrouw Professor Bernadine
die kon zichzelf heel snel verplaatsen
met een soort van teletijdmachine.
Ze ging daarmee bij voorkeur schaatsen
elke zondag in 1900 in november.

Het apparaat leek net een stoel
en werkte enkel maar op sap van gember
dat was gezond naar haar gevoel.

Het schaatsen zelf ging niet zo goed
’t was eigenlijk nooit goed gegaan
ze had een zwakke linkervoet
ze vond er ook geen donder aan.

Waarom vloog zij dan telkens weer
mevrouw professor Bernadine
die 111 jaar op en neer
met die rare teletijdmachine
als ze toch niet hield van schaats te rijden ?

Het was vanwege die jongeman
hij had met haar wat medelijden
en stopte steeds en hielp haar dan.

Ze hield niet echt van schaatsen, maar
haar opa Rietveld schaatste daar
een galante jongeman, toen nog zo klein
’t zou zelfs haar kleinzoon kunnen zijn.

(bron:  bertdeben.blogspot.com, met toestemming van de auteur)

Sterk (Bart Moeyaert)

Standaard

Ik dacht dat het niet kon:
dat iets wat je niet ziet
je alle dagen draagt
en sterker maakt.
Alsof je spieren krijgt
van liefde.

En kijk, het klopt:
Het hart van oma
slaat nog altijd over
als ze opa ziet.
Maar nu hij oud is en te bed,
misschien nog net de hemel haalt,
loopt oma sinds een poosje
krommer en vraagt ze vaker
om mijn arm.
Zonder hem krijgt
ze het huis niet warm
en zelfs de hond
zakt zuchtend naast de luie stoel.
Dus is het waar
dat liefde spieren geeft
en op den duur
ook vuur.

(bron: Verzamel de Liefde/Querido)

Opa (Willem Wilmink)

Standaard

Opa keek vaak in onze tuin
naar die zeven sprietjes gras,
en daar zag opa dan een koe
die er helemaal niet was.

En later, in het ziekenhuis,
kon hij verwonderd vragen
waarom ze toch die buitenmuur
uit zijn kamer hadden geslagen.

Voor opa was het doodgaan
dus niet zoiets als de nacht:
het was de steeds grotere ruimte
die hij voor zichzelf had bedacht