Tagarchief: Edward van de Vendel

Tuintje (Edward van de Vendel)

Standaard

We tutten ons tuintje op
en kammen het gras,
make-uppen de randjes
langs het terras:
overal plantjes met lippenstiftkleuren,
overal bloemen met bloemetjesgeuren.
Daarna het heggenhaar
weg met de heggenschaar –
zo wordt ons tuintje een prachtig gezicht
dat plat naar de zomer
te glimlachen ligt.

(Bron: Superguppie/Querido)

Advertenties

Eén miljoenste (Edward van de Vendel)

Standaard

Half geboren
kon ik nog zoveel kanten op.
Mijn longen konden elke lucht,
mijn tong kon alle talen.
Verschillende verhalen
kon ik nog gaan geloven,
ik kwam net uit de oven.
Ik kwam net uit het badje
en ik wist niet van de tijdklok
op de stop
en ook niet dat ik weg zou spoelen
en dat het de bedoeling was:
één richting op.
Ik was een leeg ideetje
met een beetje vorm.
Ik was de hele wereld
in een bootje in een storm.
En nu
zit ik op zwemles
en vanwege regenweer
draag ik een gele regenjas.
Ik zit in Holland in een klas,
ik spring
in deze regenplas.
Ik ben niet alles meer.
Ik voel me
één miljoenste
van wat ik vroeger was.

(Bron: 111 kindergedichten om nooit meer te vergeten/Lannoo)

Blaadjes (Edward van de Vendel)

Standaard

Ik heb een boom afgeluisterd.
En ik zweer je: daar wordt niet gefluisterd.
Die waaiende blaadjes
hebben laaidende praatjes!
Ze stribbelen tegen,
ze kibbelen en krijsen.
Ze schreeuwen de meest vervelende eisen.
Wij dénken dat we vriendelijk ruisen horen,
maar intussen, intussen:
suizende oren…
Ik zweer het —
als je in de herfst de blaadjes ziet vallen,
dan was de boom ze dus zat.
Zo.
Vlieg maar op met z’n allen!

(Bron: Hoera voor Superguppie!/Querido)

SMS (Edward van de Vendel)

Standaard

Kreeg in de trein jouw sms
om eventjes te melden dat
je zulk fijn kippenvel
gekregen had van te koud zwemmen.
Bye! schreef je eronder
en terwijl ik opkeek was je
alweer plonzend weggespat.
Ik reisde door per smile.

Zo lezen we al tijden onze gsm’s:
met honderdzestig tekens maar
en één verzendgebaar
blijft wat mobiel is stilstaan,
knielen wij en tikken we
voorover in elkaar.

Ik sms’te terug
hier is het droog
en warm toch al wel.
Wou nog even melden:
heb hier ook
jouw vel.

(bron: Aanhalingstekens/Querido)

Staartdelingen (Edward van de Vendel)

Standaard

Op het klimrek kan ik
de borstwaarts om,
maar staartdelen
wil me niet lukken.

Ik durf aan de rekstok
de molendraai, maar
juf legt iets uit
en ik duizel.

Vaak krijg ik de sommen
niet in mijn kop.
Soms denk ik:
Nu!
De Dodenzwaai!
Met Afsprong!
en ik steek mijn vinger op.

Met dank aan Edward van de Vendel voor zijn toestemming.

(bron: Betrap me/Querido)